Karimlan

Ideyalistikong Pagninilay-nilay ng Isang Homo Romantiko 5 ng 5

KARIMLAN

para sa aking sarili

Sumuko na ang araw
Nalusaw sa dulo ng karagatan
Gumapang na ang dilim
Nilamon aking katauhan

Umasa ako sa buwan
Subalit wala ito upang magsilbing tanglaw

Lumingon ako sa mga tala
Ngunit matamlay kanilang kinang

Nakabibinging katahimikan
Pumupunit sa karimlan

Nakabubulag na kadiliman
Bumibilanggo sa 'king katawan

Sumasagad hanggang buto

Malamig na ihip ng hangin

Eto na naman ako

Binubuwang ng sariling damdamin

Marahil ito na'ng sukdulan

Pagpapa-alipin sa 'king emosyon
Mapait palang katotohanan

Inasahan kong ilusyon

Lakas ko nito'y hinihigop

Lupasay ako sa panghihina
Kalul'wa ko nito'y dinudurog
Ulirat ko'y nangungulila

Patuloy ang pagkapit

Sa madilim na pangitain

Patuloy ang pagbulusok
Sa walang hanggang bangin

Lumalalim na ang gabi
Lumulutang sa kawalan

Nawawala sa sarili

Nilulunod ng karimlan

Nobyembre 2001

Hindi Na Muli

Ideyalistikong Pagninilay-nilay ng Isang Homo Romantiko 4 ng 5

HINDI NA MULI

para kay DJ

Naging gabay ko na sa pagtahak ng buhay
Yakapin ang anumang pag-asang dumalaw
Wari ko’y sayang kung hindi haharapin
Ng buong sigla ang walang kasiguruhang araw

Minsan nang naligaw ang diwa ng pagmamahal
Damdamin at ulirat aking isinugal
Minsan nang nagtiwala sa bulag na pangako
Di ko akalain hangarin palang hangal

Subalit anila sayang kung palalagpasin
Ang anumang dumaan na pagkakataon
Mas mainam na raw na sumubok at magpunyagi
Ano man ang kalabasan pagdating ng panahon

At nangahas nga akong lumusong muli sa tubig
Naglakas loob akong magtiwala sa damdamin
Binuksan ang mata sa sinag na nakasisilaw
Naglapat ng bakas sa mainit na buhangin

At hindi nga ako nagkamali sa aking hinala
Bakit nga ba hindi ako magkandatuto?
Ang pangakong inialay ng mistulang pag-irog
Anino lang pala ng isang malabangungot na multo

Ayoko na, ayoko na, hindi na muli aasa
Nalumpo na ako sa paghabol sa sikat ng araw
Nanamlay na ako sa pagyakap sa bawat sandali
Sa gubat ng kapalaran titigil ang sayaw

Bahala nang dumating ang sinumang sira-ulo
Na sa ‘king mga kamay ang pusong nakahimlay
Ikukubli sa baul na pagdadaanan ng panahon
Buong pugay itatapon sa dagat ng walang malay

Mata ko’y nakapiring sa daraang kagandahan
Magbibingi-bingihan sa awiting maririnig
Karaniwang pananim sa gubat ng mga kaluluwa
Saka na tatamasahin ang tamis ng bagong dilig

Pero upang masilayan ang nagmamadaling mundo
Ang aking kaluluwa'y may dungawang bintana
Hahayaang lumipas ang lahat sapagkat
Ang kaisang-dibdib ay nasa dulo ng tadhana

Disyembre 2000

Muli

Ideyalistikong Pagninilay-nilay ng Isang Homo Romantiko 3 ng 5

MULI

para kay Vince

Muli nagbabanta ang tadhana na nariyan siya sa tabi-tabi
Tinitibok ng puso kahit hindi nasisilayan ng hubad na mata
Subalit minsan na akong nilinlang ng tadhanang mapanukso
Kailan ba darating ang tunay na sinag ng papalayong umaga?

Takot akong harapin ang pagkamaaari ng kanyang pagparito
Sa landas kong tinahak ng mag-isa noon unang panahon pa
Ang paglalakbay ng kanyang anino ay isang mistulang halimuyak
Hinihimok akong magtiwala muli sa tadhanang walang bahala

Noon pa’y nagpunyagi na akong magpahayag ng aking paghanga
Sa isang nilalang na inakala ko ay yaon nang nilikha para sa ‘kin
At sa pagkakataon ngang yao’y kabiguan ang aking hinarap
Ang inakalang katuwang sa buhay’y sumabay sa dumaang hangin

Pansamantala ko nang inilibing ang pag-asa sa sinumang dumating
Tiwala akong ang pagtatagpo nami’y hindi pa napapanahon
Pasya ko’y anu’t-anupa ma’y paparito rin ang pusong itinakda
Hindi ako bibiguin ng tadhana pagdating ng dapithapon

Pero bakit muling nagbabadya ang pagkahumaling ng aking puso
Sa isang kaluluwang hindi kilala subalit nakahahalina?
Sadyang maikli ang panahong nagdaan upang pag-asa’y dumalaw
Maaga pa upang muling lumihis ng daan. Sana’y huwag muna.

Payo ko sa ‘king sarili’y humimlay muna sa kaguluran ng puso
Sa isang pook malayo sa paningin at pansin ng sanlikha
Sinupamang bumisita’t kumatok sa damdaming nagpapahinga
Hindi pagbubuksan ng pintuan ano man ang kulay ng mukha

Subalit maigting ang tinig ng mga dambana sa kanyang pagdaan
Tinatawag ang aking diwa na makinig sa pag-aalay ng pag-ibig
Mahirap talikuran ang awitin ng pag-irog sa’n man nagmumula
Lalo na yaong likas sa puso, pati sa kaluluwa’y nakatitig

O, siya. Bahala na. Kung sadya ngang mangyayari ito
Kung hindi man kaming dalawa’y itinadhana pa rin aming pagtatagpo
Hinahagis ko na ang anumang pangamba sa hanging bumabagtas
Sa buhay sa mundong ibabaw ng pangkaraniwang tao

Magiging matatag ako. Karamay ko ang aking manlilikha
Halina sa piling ko kaluluwang malayo ang pinaggalingan
Ikaw ma’y tulad kong may dahilan ang pagkaluwal sa mundong ito
Sabay nating tahakin at harapin ang anumang hamon ng kinabukasan

Hulyo 2000